Wobec śmierci wszystko jest niezgrabne.
Przepraszający ruch ręki i niedokończona fraza.
Pociąg odjechał o minutę za wcześnie,
a my wciąż stoimy z biletem w dłoni.
Nie wiemy, co się dzieje po drugiej stronie.
Czy to głęboki sen bez marzeń i bez budzika,
czy tylko czysta fizyka — rozpadniemy się na cząsteczki,
z których potem wyrośnie pokrzywa na cmentarzu.
Co po sobie pozostawimy?
Zakurzone fotografie w szufladzie,
parę płaszczy, które może trafią do drugiego obiegu,
i serwetki i chusty i ?
Świat szybko zaceruje wyrwę po naszym imieniu.
Nie ma też większego znaczenia forma odejścia.
Czy ziemia przygarnie nas powoli, zmęczonych i siwych,
czy też życie przetnie nagły, zimny ołów z karabinu.
W statystyce wieczności oba te przypadki
znaczą dokładnie tyle samo:
przejście z rubryki „jest” do rubryki „było”.
Statystyka, jak zwykle, milczy o szczegółach.
Bądź pierwszy, który skomentuje ten wpis