Wolność „od” i wolność „do” – wiersz

Wolność „od” – to sprawa techniczna.
Zdejmujesz z szyi sznur,
z buta kamień,
z kalendarza datę, która uwiera.

Mówisz: nie muszę!
Nie muszę wstać o szóstej,
nie muszę lubić zupy pomidorowej,
nie muszę zgadzać się z telewizorem!

To jest przestrzeń pusta,
jak pokój po wyprowadzce mebli.
Można stanąć na środku i odetchnąć.
A potem zacząć się zastanawiać,
jaki kwiatek postawić na parapecie
I czy w ogole go stawiać, skoro znowu umrze!

Wolność „do” – to już kłopot.
Wymaga schylenia się po ziemię, cegłę,
wyboru między zielonym, niebieskim a czerwonym.
A może czarnym?

Mówisz: chcę.
Chcę napisać list, choć może nie odpiszą,
chcę posadzić drzewo, pod którym usiądzie ktoś obcy,
chcę wziąć odpowiedzialność za ten konkretny wtorek, środek, czwartek
i za to, co w nich zepsuję.

To jest jak pokój zagracony,
w którym potykasz się o własne decyzje,
ale przynajmniej wiesz,
dlaczego w nim mieszkasz.

Siedzą obie wolności na jednej ławce w parku.
Pierwsza ma w kieszeni klucz do wszystkich zamków,
druga – ciężką torbę z myślami.
Patrzą sobie na gołębie.

Gołębie nie mają pojęcia o filozofii,
po prostu dziobią okruchy
i odlatują, kiedy nadchodzi zagrożenie.

Taka ich wolność! Ich wolność.
A nasza?