Wieśniak z traktorem – wiersz

Siedzi na skraju pola, nie na katedrze,
wieśniak w gumofilcach, z widłami w dłoni.
Patrzy na chmury – one nie lecą w linii,
tylko kręcą balet, jak muchy w kuchni.

Inteligencja? A skąd, pyta ziemia.
On wie, że korzeń marchewki ma kształt
drzewa genealogicznego – rozgałęziony,
głęboki w błocie, nie w księgach na półce.

Filozofowie w garniturach piszą tomiszcza
o bycie i nicości, a on po prostu sieje.
Wie, że deszcz nie pyta o pozwolenie,
a słońce wstaje bez fanfar i metafor.

Czasem podnosi głowę znad bruzdy:
„Dlaczego ptak leci, skoro może iść?”
I śmieje się – bo odpowiedź jest w locie,
nie w pytaniu, co gryzie ogon własny.

Inteligencja wieśniaka to ta, co nie świeci,
tylko kiełkuje cicho pod gliną.
W wielkim świecie idei – mały, ale pewny:
„Żyć to orać, aż przyjdzie żniwo.”