Niemcy wkroczyli do Lipska!




Opis tragicznych wydarzeń towarzyszących pojawieniu się hitlerowskich żołnierzy w miasteczku przedstawił w 1949 roku Sądowi Grodzkiemu Wincenty Cender, mieszkaniec Lipska.

 

Poniższa relacja pochodzi z protokołu dostępnego na stronie zapisyterroru.pl.

Byłem obecny w Lipsku w chwili wkroczenia do miasteczka Niemców rankiem w dniu 8 września 1939 roku. Do południa Niemcy zachowywali się spokojnie, potem jednak dokonali masowych aresztowań mężczyzn – Polaków i Żydów, przy czym aresztowanych spędzono na Rynek, obok remizy strażackiej. Ja byłem również zaaresztowany i na skutek prośby skierowanej do grupy zatrzymujących mię Niemców zostałem puszczony do domu z obietnicą, że za chwilę stawię się w oznaczonym miejscu, w domu jednak schowałem się i na Rynek nie poszedłem. Po chwili przyszło do mego domu dwóch Niemców z zamiarem podpalenia moich zabudowań, prosiłem jednak, żeby podpalenia zaniechali. Niemcy ci odeszli i podpalili sąsiednie zabudowania żydowskie, i tam strzelali.

Momentu strzelania nie widziałem. Słyszałem tylko strzały. Jednego bardzo ciężko rannego Żyda żona rannego wyniosła z płonących zabudowań na moje podwórze, gdzie wkrótce zmarł po otrzymaniu strzału w brzuch. Ranny jelita miał na wierzchu. Spalono wtedy około stu zabudowań, przeważnie żydowskich, wraz ze starą modrzewiową bóżnicą, według opowiadań Żydków miejscowych – mającą mieć trzysta lat. Między spalonymi zabudowaniami po przygaśnięciu pożaru widziałem około dziesięciu trupów żydowskich, które następnie drugiego czy też trzeciego dnia ich współwyznawcy zakopali na placu bóżniczym. Następnego dnia, to jest 9 września 1939 roku, słyszałem strzały i z opowiadań ludzi dowiedziałem się, że około dwudziestu Żydów znów było zabitych. Zajmujący miasteczko Niemcy ubrani byli w mundury zielone, na głowach mieli hełmy. Nie mogę sobie przypomnieć, czy na mundurach mieli jakieś specjalne odznaki. Baliśmy się ogromnie wychodzić, bo życie każdego z nas wisiało na włosku. […] Trzeciego i następnych dni już nikogo nie mordowano, a Żydom nakazano pogrzebanie zabitych we wspólnej mogile na placu bóżniczym. Słyszałem, że zabitych w okolicy kirkuta–cmentarza żydowskiego – pogrzebano gdzie indziej. Ilu tam Żydów zabito, nie wiem.

Źródło: Krzysztof Machała, Historia Lipska i okolic.




Bądź pierwszy, który skomentuje ten wpis

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.


*