Komora hiperbaryczna to rodzaj zbiornika ciśnieniowego. Panuje w niej ciśnienie powyżej 1 atmosfery.
Wyróżniamy kilka rodzajów komór hiperbarycznych:
- jednomiejscowe – przeznaczone dla jednej osoby; mogą mieć kształt cylindryczny (z miejscem leżącym) lub kulisty (z miejscem siedzącym);
- wielomiejscowe – przystosowane do jednoczesnego użytkowania przez dwie lub więcej osób;
- miękkie – wyprodukowane z elastycznego tworzywa, które pod wpływem wzrostu ciśnienia usztywnia się; co ważne, nie można ich wypełnić w 100% tlenem;
- twarde – wyprodukowane z metalu; ten typ komory można w całości wypełnić tlenem.
Przed każdym wejściem do komory skonsultuj się z lekarzem. Nie wierz żadnym, nawet najbardziej polecanym salonom zdrowia czy odnowy!
Terapia hiperbarycznym tlenem korzystnie wpływa na organizm i umożliwia leczenie różnorakich schorzeń.
Hiperbaria tlenowa powoduje m.in.:
-
- zmniejszenie objętości pęcherzyków gazu we krwi;
- skurcz naczyń krwionośnych, co z kolei prowadzi do zmniejszenia obrzęku uszkodzonych tkanek;
- pobudzenie wzrostu i podziału fibroblastów, czyli komórek produkujących tkankę łączną (kolagen);
- pobudzenie wytwarzania nowych włosowatych naczyń krwionośnych;
- zahamowanie wzrostu bakterii beztlenowych;
- stymulację leukocytów do obrony przed bakteriami.
Kiedy komora hiperbaryczna jest niebezpieczna?
U leczących się w komorze hiperbarycznej dochodzi do uczuć lęku, dyskomfortu w uchu a nawet pęknięcia błony bębenkowej. U wielu pacjentów może wystąpić odma płucna. Tlen, którym oddychamy jest tak naprawdę toksyczny w przypadku przedawkowania. Pacjenci dostają drgawek, epizodów hipoglikemii.
Tlenowa terapia hiperbaryczna może także niekorzystnie wpływać na narząd wzroku u pacjentów z zaćmą.
Przeciwwskazania bezwzględne wykluczające możliwość przeprowadzenia zabiegu:
* nie zdrenowana odma płucna
* leczenie bleomycyną – wcześniejsze użycie tego antybiotyku wyklucza HBOT bez względu na okres jaki upłynął od jego zastosowania
Przeciwwskazania względne (wymagające wcześniejszej dokładnej specjalistycznej konsultacji lekarskiej):
* infekcje górnego odcinka układu oddechowego, w tym przewlekłe zapalenie zatok obocznych nosa i ostre stany chorobowe uszu
* leczenie doksorubicyną – pacjent może przystąpić do zabiegu nie wcześniej niż po upływie 24 godzin po zaprzestaniu leczenia
* występowanie u pacjenta napadów drgawkowych (także epizodycznych)
* leczenie disulfiramem (stosowanym w leczeniu choroby alkoholowej)
* leczenie Cis-platyną
* wysoka temperatura (gorączka) – może obniżać próg drgawkowy
* odma płuc w wywiadzie – pacjenci stanowią grupę ryzyka, w której wystąpić może ponowienie odmy w trakcie zabiegu
* zabiegi operacyjne w obrębie klatki piersiowej i układu oddechowego
* zapalenie nerwu wzrokowego – także przebyte znacznie wcześniej
* nowotwory złośliwe
* ciąża
* rozrusznik serca – za wyjątkiem modeli posiadających certyfikat potwierdzający bezpieczeństwo pracy rozrusznika w warunkach zwiększonego ciśnienia
* choroby płuc z retencją CO2 (rozedma płucna, POChP)
Bądź pierwszy, który skomentuje ten wpis