Julian Tuwim – polski poeta żydowskiego pochodzenia, pisarz, autor wodewili, skeczy, librett operetkowych i tekstów piosenek; jeden z najpopularniejszych poetów dwudziestolecia międzywojennego. Współzałożyciel kabaretu literackiego „Pod Picadorem” i grupy poetyckiej „Skamander”.
Nazywany księciem poetów. Oprócz najbardziej znanych utworów dla dzieci, pisał tez wiesze dla „dorosłych”.
Poniżej jeden z nich.
Wiersz ten znany jest również pod tytułami Absztyfikanci Grubej Berty (od pierwszych słów wiersza) i Całujcie mnie wszyscy w dupę (od wersu kończącego każdą zwrotkę). Jest przede wszystkim satyrycznym opisem przedwojennego społeczeństwa polskiego, zawiera inwektywy wymierzone w poszczególne grupy społeczne, jak również konkretne osoby (np. prof. Stanisława Cywińskiego). Cechą szczególną utworu jest wzmocnienie przekazu poprzez użycie potocznego i wulgarnego słownictwa.
Utwór został wydany prywatnie w 1937 w Poznaniu tylko w 35 egzemplarzach.
Tuwim niestety był przez pewien okres komunistycznym propagandystą.
Dla pieniędzy napisał takie szlagiery, jak „Miłość ci wszystko wybaczy” czy „Na pierwszy znak”, wykonywane przez gwiazdę kina Hankę Ordonównę. Z potrzeby ducha – pacyfistyczny wiersz „Do prostego człowieka” i poemat „Bal w operze”, będący ostrą satyrą na rządy następców Piłsudskiego.
Dla władz PRL powrót Tuwima był cenny ze względów propagandowych. Pisał mało, ale BYŁ. Zmarł 27 grudnia 1953 roku w Zakopanem. Gdy nad grobem dygnitarze mówili o zasługach poety dla ustroju, gdzieś w zaświatach zabrzmiały pewnie słowa wiersza: „całujcie mnie wszyscy w dupę”.
Bądź pierwszy, który skomentuje ten wpis