Studium heraldyczno – historyczne symboli gminy Solec nad Wisłą

Czas czytania: 27 min.

Poniżej studium heraldyczno – historyczne symboli gminy Solec nad Wisłą. Oryginał dokumentu znajduje się na dole.

HERB, FLAGA I INNE SYMBOLE  GMINY SOLEC NAD WISŁĄ 

STUDIUM HERALDYCZNO-HISTORYCZNE 

Kamil Wójcikowski, Robert Fidura 

Styczeń 2025

Charakterystyka Miasta i Gminy Solec nad Wisłą 

3 

Gmina Solec nad Wisłą to gmina miejsko-wiejska położona we wschodniej części  powiatu lipskiego, na południu województwa mazowieckiego. Sąsiaduje z gminami  Chotcza, Lipsko, Józefów nad Wisłą, Łaziska, Tarłów. Siedzibą władz Miasta i Gminy jest  miasto Solec nad Wisłą, dawne miasto królewskie w ziemi radomskiej województwa  sandomierskiego w prowincji Małopolska. Solec nad Wisłą posiadał prawa miejskie od  połowy XIV wieku do 1870 roku, przejściowo w latach 1916-18 i ponownie od 1 stycznia  2021 roku. Przez gminę i miasto przebiegają drogi wojewódzkie numer 747 (z mostem na  Wiśle) i 754, które krzyżują się w pobliżu Solca nad Wisłą, na południe od miasta.  Przebiega tędy także fragment drogi numer 817. Gmina Solec nad Wisłą ma powierzchnię  129,77 km2, zaś według stanu na 31.12.2019 było tu 5 161 mieszkańców,  z czego w Solcu, na powierzchni 20,9119 km2 – 973 mieszkańców. Miejscowa ludność  zajmuje się głównie działalnością rolniczą, choć liczba rolników i gospodarstw  systematycznie spada. Istotny udział w działalności rolniczej mają uprawy sadownicze i warzywnicze. Brak tutaj zakładów przemysłowych. Do gminy, oprócz miasta i sołectwa  Solec nad Wisłą, należy dwadzieścia sołectw: Boiska, Dziurków, Glina, Kalinówek, Kępa  Piotrowińska, Kłudzie, Boiska-Kolonia, Kolonia Nadwiślańska, Las Gliniański, Marianów,  Pawłowice, Przedmieście Bliższe, Przedmieście Dalsze, Sadkowice, Sadkowice-Kolonia,  Słuszczyn, Wola Pawłowska, Zemborzyn Drugi, Zemborzyn Pierwszy, Zemborzyn Kolonia2. 

Warunki geograficzno-przyrodnicze 

Pod względem morfologicznym teren miasta i Miasta i Gminy Solec nad Wisłą  położony jest w obrębie Wzniesienia Południowo – Mazowieckiego (Równina Radomska),  Wyżyny Kieleckiej (Przedgórze Iłżeckie) i Wyżyny Lubelskiej (Małopolski Przełom  Wisły). Północna część miasta i gminy, należąca do Równiny Radomskiej, jest  ukształtowana dość płasko i przecięta doliną rzeki Krępianki, która na terenie miasta  i gminy, w pobliżu miasta Solca, uchodzi do Wisły. Część środkowa i południowa miasta  i gminy mają charakter wysoczyzny lessowej. Znajdują się tutaj liczne wąwozy.  Wschodnią część Miasta i Gminy stanowi rozległa dolina Wisły z tarasami zalewowymi.  Występują tutaj liczne starorzecza. Wisła stanowi wschodnią granicę gminy i jednocześnie granicę z województwem lubelskim. Krajobraz Miasta i Gminy jest  nieskażony przemysłem. 21% powierzchni stanowią użytki rolne, zaś 74% – lasy,  

2 Ustalenia własne

4 

skupione w południowo-zachodniej części miasta i gminy. Samo miasto Solec nad Wisłą  położone jest na wyniosłej skarpie wiślanej3. Część Miasta i Gminy objęta jest Obszarem  Chronionego Krajobrazu Solec nad Wisłą. Chronione są tutaj rozległe połacie łąk,  szuwary, bagna, wikliny nadrzeczne, zadrzewienia. Występują tu licznie głębokie jary,  wąwozy i siedliska roślin stepowych. Na terenie Obszaru znajduje się rezerwat przyrody  „Sadkowice”, chroniący stanowiska roślin kserotermicznych. Jest to najmniejszy rezerwat  w województwie i jeden z najmniejszych w Polsce4.  

Zabytki 

Według danych Narodowego Instytutu Dziedzictwa, w mieście i gminie Solec nad  Wisłą zarejestrowanych jest kilka obiektów zabytkowych, z czego większość w samym  Solcu nad Wisłą5:  

• Kościół pw. św. Stanisława, tzw. Na Kępie, XVIII wiek, pocz. XIX wieku, w Kolonii  Nadwiślańskiej, 
• Zespół kościoła parafialnego pw. św. Jana Chrzciciela z lat 1884-85 w Pawłowicach, • Park z XVIII wieku w Raju (przysiółek Kolonii Nadwiślańskiej), 
• Zespół kościoła parafialnego pw. Wniebowzięcia NMP w Solcu nad Wisłą, • Kościół cmentarny pw. św. Barbary z początku XVII wieku, 1786 roku w Solcu nad  Wisłą, 
• Cmentarz rzymskokatolicki z 2 połowy XVIII wieku w Solcu nad Wisłą, • Zespół klasztorny Reformatów z XVII, XVIII, XIX wieku w Solcu nad Wisłą, • Ruiny zamku z XIV wieku w Solcu nad Wisłą, 
• Ratusz z XIX wieku w Solcu nad Wisłą, 
• Drewniany dom podcieniowy, obecnie siedziba MGOK, z XVIII wieku w Solcu nad  Wisłą. 

3 Gminny Program Ochrony Środowiska Gminy Solec nad Wisłą, Solec nad Wisłą 2012 4 Informacje nadleśnictwa Zwoleń oraz Centralnego Rejestru Form Ochrony Przyrody 5 NID, lista zabytków, woj. mazowieckie, powiat lipski, gmina Solec nad Wisłą

5 

6 Fot. autora  

7 Fot. autora 

8 Fot. autora

6 

Rys historyczny Solca nad Wisłą 

Ponieważ siedziba władz Miasta i Gminy Solec nad Wisłą jest ośrodkiem miejskim,  symbolika Miasta i Gminy Solec nad Wisłą będzie tożsama z symboliką miasta Solec nad  Wisłą. W związku z tym rys historyczny Miasta i Gminy ograniczony zostanie do rysu  historycznego miasta Solca nad Wisłą. Historia pozostałych miejscowości Miasta i Gminy  nie będzie miała znaczenia dla symboliki Miasta i Gminy Solec nad Wisłą. 

Niektóre przekazy stwierdzają, że Solec nad Wisłą wzmiankowany jest już w 1136  roku w bulli gnieźnieńskiej wśród posiadłości arcybiskupa gnieźnieńskiego. Feliks Kiryk stwierdził jednak, że wzmianka ta dotyczy raczej Solca nad Wartą. Niemniej jednak, Solec  jest starą osadą, skoro wykopaliska archeologiczne potwierdziły istnienie tutaj  osadnictwa w VIII-IX wieku. W roku 1278 wzmiankowany jest miejscowy pleban Petrus  de Solech, czyli musiała tu już wówczas istnieć parafia. Kolejna wzmianka, z roku 1325,  wskazuje, że miejscowość była ośrodkiem ludnej parafii. W roku tym, osadę Solec  pozyskał Władysław Łokietek od klasztoru Bożogrobców z Miechowa drogą zamiany za  wieś Krzesławice9. 

Nie zachował się akt lokacji miejskiej Solca nad Wisłą. Jak podaje Małgorzata Szot Wróblewska, w dokumencie Zygmunta Starego z 1530 roku znajduje się informacja, że  akt lokacyjny Solca spłonął w wielkim pożarze miasta10. W przeszłości na temat daty  lokacji Solca stawiano różnorakie hipotezy. Na pewno Solec był miastem w 1394 roku,  kiedy Władysław Jagiełło nadał Janowi z Opatowa wójtostwo w mieście Solcu, oraz  odnotowano, że na solecki zamek dowożono regularnie sól z Bochni. Feliks Kiryk nie  wykluczał, że miasto lokował już Władysław Łokietek, jako ramy czasowe lokacji  miejskiej podając lata 1333-1370. Jednocześnie Kiryk, powołując się na przekaz Janka  z Czarnkowa, przekazuje informację o budowie przez Kazimierza Wielkiego kościoła  i szpitala w Solcu i wiąże te wydarzenia z lokacją miasta11. Wydarzenia te datowane są na  rok 1347, co skłaniałoby do umieszczenia daty lokacji miasta w okolicach 1347 roku12 .  

9 Feliks Kiryk, Urbanizacja Małopolski: województwo sandomierskie XIII-XVI wiek, Kielce 1994, s. 136-137 10 Małgorzata Szot-Wróblewska, Miasto królewskie Solec: pochodzenie nazwy, lokacja miasta, godło,  pieczęcie, herb: na podstawie analizy dokumentów pergaminowych i starodruków, Solec nad Wisłą 2011,  s. 15 

11 Feliks Kiryk, op. cit. 

12 Władysław Kubik, Historia miast Mazowsza. Solec nad Wisłą, Solec nad Wisłą 2008, s. 15, 18, 22

7 

Tę wykładnię przyjęto m.in. na potrzeby pamiątkowej tablicy w Solcu, gdzie jako datę  roczną nadania praw miejskich przyjęto rok 1347. Maria Bogucka i Henryk Samsonowicz  stwierdzili, że Solec lokowano przed 1370 rokiem13. Robert Krzysztofik podaje, że lokacja  miasta nastąpiła około 1370 roku14. 

Nową hipotezę na temat daty lokacji Solca sformułowała Małgorzata Szot Wróblewska. Przytoczyła ona dokument z 1334 roku, gdzie wymieniona została wieś Lipa circa Solecz. Brak określenia oppidum przy nazwie Solecz według autorki świadczy o tym,  że w roku tym Solec nie był jeszcze miastem. Następnie autorka powołała się na ogłoszony  w 1898 roku przez Władysława Semkowicza dokument z 1365 roku, wystawiony przez  papieża Urbana V, dotyczący pożycia małżeńskiego Kazimierza Wielkiego. Opierając się  o zapisane przez Semkowicza streszczenie dokumentu, autorka stwierdziła, że w roku  ślubu Kazimierza Wielkiego z Adelajdą Heską, tj. w 1341, Solec był już miastem.  Semkowicz zanotował bowiem, że w 1341 r. ożenił się Kazimierz z Adelajdą, córką Henryka  II Żelaznego landgrafa heskiego, koronował ją na królową polską, obdarzył bogactwami  w złocie i srebrze, a jako wiano zapisał jej ziemie sandomierskie wraz z zamkiem stołecznym,  oraz dochody z kilku innych miast. Wśród tych miast wymieniony został m.in. Solecz15.  

Małgorzata Szot-Wróblewska zauważyła ponadto, że na pieczęciach miejskich  Solca widnieje królowa, a nie król, wbrew poglądom badaczy XX-wiecznych (szczegóły  w następnej sekcji) i w związku z tym, oraz informacją jakoby Solec miał być miastem  w 1341 roku, stwierdziła, że prawa miejskie musiał Solec uzyskać w ciągu kilku ostatnich  miesięcy roku 1341, jakie nastąpiły po ślubie Kazimierza Wielkiego z Adelajdą, który miał  miejsce 29 września 1341 roku. Małgorzata Szot-Wróblewska uważa, że nowo lokowane  miasto miało być prezentem ślubnym od Kazimierza Wielkiego. Postać królowej  obdarowanej dochodami z Solca, miała znaleźć się na pieczęci miejskiej16. 

Autorzy tych słów nie zajmą stanowiska w sprawie dokładnego roku nadania  Solcowi praw miejskich. Fakt ten nie ma istotnego znaczenia dla opracowania herbu  gminnego. 

13 Maria Bogucka, Henryk Samsonowicz, Dzieje miast i mieszczaństwa w Polsce, Ossolineum 1986, s. 87 14 Robert Krzysztofik, Lokacje miejskie na obszarze Polski. Dokumentacja geograficzno-historyczna,  Katowice 2007, s. 70–71. 

15 Małgorzata Szot-Wróblewska, op. cit., s. 49-54 

16 Małgorzata Szot-Wróblewska, op. cit., s. 49-54

8 

Pochodzenie nazwy miasta etymolodzy wywodzą od słowa sól. W przypadku Solca  nad Wisłą należałoby tutaj raczej upatrywać nawiązania do składowania i handlu solą  dostarczaną Wisłą z kopalni w Małopolsce, aniżeli do wydobycia soli. W roku 1966  dołączono do nazwy miejscowości człon różnicujący nad Wisłą17 18. 

Z etymologią tą nie zgadza się Małgorzata Szot-Wróblewska, która stwierdza, że  skoro przywilej handlu solą nadany został miastu w 1412 roku, niemożliwe jest, aby jego  nazwa pochodziła od handlu solą. Autorka skłonna jest wywodzić nazwę miasta od  łacińskiego słowa solea, oznaczającego m.in. podkowę. Wedle autorki wskazywać to ma  na herb szlachecki Pobóg19, którym pieczętować się miał zmarły w 1176 roku biskup  Świętosław, benefaktor klasztoru bożogrobców z Miechowa, pierwszych odnotowanych  w źródłach właścicieli miasta20. 

Również kwestia pochodzenia nazwy Solca nad Wisłą nie jest istotna dla rozważań  o herbie Miasta i Gminy Solec nad Wisłą. Byłoby tak w przypadku tworzenia od podstaw nowego herbu gminnego w oparciu o nazwę, czyli tzw. herbu mówiącego. Tu jednak,  o czym szczegółowo w kolejnej sekcji, opracowywany będzie herb historyczny. 

Kazimierz Wielki miał zbudować (czy odrestaurować w stylu gotyckim) tutejszy  zamek oraz wybudować nową, murowaną kaplicę zamkową Wniebowzięcia Najświętszej  Maryi Panny, przekształconą następnie w kościół parafialny. Ten był trzykrotnie palony,  a następnie odbudowywany – w połowie XVI wieku przez księdza Macieja Becha, w 1604  roku przez księcia Krzysztofa Zbaraskiego i w 1825 roku przez hrabiego Matuszewicza.  Istniejący do dzisiaj kościół jest jednym z cenniejszych zabytków miasta21. 

Mimo dogodnego położenia, w pobliżu skrzyżowania szlaków lądowych ze  spławną Wisłą, nie zachowało się wiele informacji o życiu gospodarczym miasta w XIV XVI wieku. W 1404 roku działał młyn na Krępiance, zaś w 1407 roku – w samym Solcu, na  Wiśle. Działał on jeszcze w 1540 roku. W XVI wieku w mieście istniał cech szewski  i bractwo literatów. W rejestrze poborowym z 1569 roku wymieniono w Solcu jedynie 2  

17 Stanisław Rospond, Słownik etymologiczny miast i gmin PRL, Wrocław 1984, s. 359 18 Red. B. Czopek-Kopciuch, U. Bijak, Nazwy miejscowe Polski, tom XV, So-Stą, Kraków 2018, s. 62 19 Taki herb przypisał biskupowi Samuel Andrzej Nakielski, XVII-wieczny badacz dziejów klasztoru  miechowskiego, według m.in. Długosza i Paprockiego, biskup miał być Jastrzębczykiem 20 Małgorzata Szot-Wróblewska, op. cit., s. 15 

21 Informacje parafii p.w. Wniebowzięcia NMP w Solcu nad Wisłą

9 

rybaków, garnce gorzałczane, 8 komorników, młyn z 2 kołami oraz czopowe wysokości  50 florenów. Solec otrzymał liczne przywileje królewskie ułatwiające handel. W 1412  roku uzyskało prawo do dowozu i zaopatrywania się w sól w żupach solnych. W 1417  roku otrzymało monopol na handel w promieniu 3 mil od miasta z prawem konfiskaty  towarów. W tym samym roku król potwierdził dwa jarmarki – na Boże Ciało i na  Wniebowzięcie NMP. Jarmarki te były później przenoszone przez mieszczan na inne  terminy. W roku 1538 król zezwolił na budowę w mieście spichlerza zbożowego. Z roku  1563 pochodzi zapiska o transakcji handlowej zbożem między Melchiorem  Kasprowiczem, mieszczaninem soleckim, a Bartłomiejem Sernym, sandomierskim  hurtownikiem w handlu z Gdańskiem. Zapisy z końca XVI i początku XVII wieku każą  domyślać się, że Solec pełnił w owym czasie istotną rolę w handlu na obszarze między  Sandomierzem, Radomiem i Lublinem22. 

Miasto zostało także hojnie uposażone. Jego dobra obejmowały bór z barciami  w Wólce Soleckiej, 3 przedmieścia: Podole, Kłudzie Dalsze i Kłudzie Bliższe oraz łachy,  kępy i 5 jezior. Mieszczanie oprócz przywilejów handlowych mieli także prawo warzenia  i wyszynku trunków. O ile zapis z 1569 roku wskazywał, że Solec był miastem niedużym,  to w 1654 roku było tutaj już 246 domów. Odnotowano też okazały zamek królewski  i ogród włoski23. 

W I połowie XVII wieku w mieście działał starosta solecki, Krzysztof Zbaraski.  W roku 1604 odbudował on miejscowy kościół parafialny po kolejnym pożarze. W roku  1625 założył w mieście klasztor Reformatów. Przebudował także gruntowanie solecki  zamek. Starostwo soleckie często było w prywatnych rękach także pod koniec XVIII  wieku. Posiadali je m.in. księżna Karolina Lubomirska, niejaki Chomentowski, wojski  stężycki i wreszcie Franciszek Ignacy Przebendowski24. 

W roku 1609 król Zygmunt III Waza potwierdził dawne przywileje Solca oraz  wystawił dokument porządkujący zasady sprawowania miejskiego samorządu pod  tytułem PORZĄDEK MIASTA KRÓLA IMCI SOLCA25. 

22 Feliks Kiryk, op. cit. 

23 Red. M. Siuchniński, Miasta polskie w tysiącleciu, t. 1, Wrocław-Warszawa-Kraków, 1965, s. 542-543 24 Red. F. Sulimerski, Słownik geograficzny Królestwa polskiego i innych krajów słowiańskich, Warszawa  1892, t. 11, s. 46 

25 Władysław Kubik, op. cit., s. 31-33

10 

Rozwój miasta zahamował najazd szwedzki, po którym Solec dźwigał się  z trudnością. Szwedzi zrujnowali m.in. solecki zamek. W 1660 roku było tutaj jedynie 40  domów, w 1765 – 179. Dopiero w roku 1827 przekroczono liczbę domów sprzed najazdu  szwedzkiego – było ich wówczas 30826. Miasto zostało także dotknięte zniszczeniami  i epidemią w okresie wojny północnej i wojny o sukcesję w latach 1700-21. W roku 1703  wybudowano tutaj pierwszy, tymczasowy most na Wiśle, na potrzeby wojska polsko 

saskiego. W roku 1708 w wyniku epidemii zmarło 50% populacji miasta. W roku 1764  przywileje miasta potwierdził Stanisław August. Następowała powolna odbudowa.  W roku 1772 było tutaj 1100 mieszkańców i 180 domów mieszkalnych. W roku 1785  nadano miastu tzw. Ordynację Dobrego Rządu dla Miasta J. K. Mości Solca. W jej ramach  m.in. potwierdzono przywileje miejskie oraz dokonano inwentaryzacji miasta. W roku  1791, w Konstytucji 3 maja potwierdzono prawa i przywileje Solca oraz zaginioną lokację  miejską. Solec, jak inne miasta królewskie, stał się wolnym miastem27. 

Po trzecim rozbiorze Polski, dobra soleckie wraz z urzędem wójta w mieście zakupił Tadeusz Matuszewicz. Po jego śmierci w 1819 roku dobra objął Adam  Matuszewicz, który sfinansował budowę wspomnianej wyżej papierni oraz w 1825 roku  odnowił miejscowy kościół i wybudował istniejący do dzisiaj ratusz. W czasach rządów  Matuszewiczów, Solec był na tyle ważnym ośrodkiem, że zlokalizowano tutaj siedzibę  władz powiatowych w ramach departamentu radomskiego. Dobra soleckie wróciły do  rządu w 1835. W owym czasie częściowo odbudowano tutejszy zamek. Do rozbiorów  Solec był w województwie sandomierskim, w 1795 roku znalazł się pod zaborem  austriackim, w latach 1809-15 był w Księstwie Warszawskim, następnie w zależnym od  Rosji Królestwie polskim. W latach 1816-37 Solec był ośrodkiem powiatu w obwodzie  opatowskim. Kolejne reformy administracyjne w Królestwie ograniczały stopniowo  administracyjną rolę Solca28. 

Rząd Królestwa polskiego przekazał dobra soleckie w dzierżawę w roku 1837  Mateuszowi Pomorskiemu, po którym dzierżawili Antoni Herniczek (1859-61) i Józef  

26 Miasta polskie w tysiącleciu, op. cit. 

27 Władysław Kubik, Dzieje Solca (Kalendarium) [w:] Ziemia lipska. Gminy i osady wiejskie tom II, Lipsko  2006, s. 282-292 

28 Czesław Barański, Zarys dziejów powiatu lipskiego [w:] Tradycja Mazowsza powiat lipski. Przewodnik  subiektywny, Warszawa 2016, s. 16

11 

Targowski. Właściciele owi nie odznaczyli się niczym szczególnym w dziejach Solca,  zwłaszcza w porównaniu do Matuszewiczów. W roku 1864 włościanie dóbr soleckich  zostali uwłaszczeni i zlikwidowano klasztor Reformatów. W roku 1866 powstało w Solcu  męskie seminarium nauczycielskie. W roku 1869 Solec utracił prawa miejskie29. 

W roku 1827 było tutaj 308 domów i 1692 mieszkańców, w roku 1858 – 319  domów i 2213 mieszkańców, zaś w roku 1890 – 316 domów (z czego 4 murowane) i 3305  mieszkańców. Działało seminarium nauczycielskie, szkoła początkowa, sąd gminny,  urząd Miasta i Gminy i stacja pocztowa30. 

W roku 1905 miał miejsce strajk w miejscowym seminarium nauczycielskim.  Działania zbrojne powstania styczniowego i listopadowego oraz I wojny światowej nie  dotknęły Solca w sposób szczególny. W roku 1915 Rosjanie wybudowali most na Wiśle  i spalili zaraz po użyciu. W roku 1939 oddano do użytku kolejny most na Wiśle, zniszczony  krótko potem przez wycofujące się wojska polskie. W czasie II wojny światowej, w 1942 roku w Solcu stłoczono ok. 800 Żydów, wywiezionych następnie m.in. do Treblinki.  W roku 1942 działał też obóz pracy przymusowej31. 

Po II wojnie światowej Solec znalazł się w województwie kieleckim, od 1956 roku  w powiecie lipskim, zaś w latach 1975-1998 w województwie radomskim. W latach 1954- 1973 była tu siedziba GRN, zaś od 1973 – siedziba Miasta i Gminy Solec. Od 1 stycznia  1999 roku Solec nad Wisłą należy do powiatu lipskiego i województwa mazowieckiego.  Ważnym dla Solca wydarzeniem z najnowszej historii było wybudowanie w latach 2012- 

2015 stałego mostu na Wiśle. Solec nad Wisłą odzyskał prawa miejskie z dniem 1 stycznia  2021 roku32. 

29 Władysław Kubik, op. cit., s. 55-57 

30 Słownik geograficzny Królestwa polskiego i innych krajów słowiańskich, op. cit. 

31 Władysław Kubik, Dzieje Solca (Kalendarium) [w:] Ziemia lipska. Gminy i osady wiejskie tom II, Lipsko  2006, s. 282-292 

32 Ustalenia własne

12 

Tradycje heraldyczne Solca nad Wisłą 

Najważniejsze z punktu widzenia tradycji historycznej przekazy dotyczące  symboliki Solca nad Wisłą przynoszą odciski jego pieczęci miejskich z okresu  staropolskiego.  

Pieczęć starsza, datowana przez Henryka Serokę na początek XVI wieku, jest  okrągła, o średnicy ok. 35 mm, z legendą otokową S(IGILLUM) CIVITATIS SOLIECENSI.  W polu pieczęci oddzielonym od legendy linią perełkową, widnieje siedząca z kolanami  w bok tronująca postać z wyolbrzymioną koroną i berłem zwieńczonym lilią. Pieczęć ta 

znana jest z kilkunastu odcisków na dokumentach z wieku XVI, przechowywanych  w Muzeum Narodowym w Krakowie (Fot. 4), z czterech niewyraźnych odcisków z lat  1572, 1582, 1674 i 1677 na dokumentach przechowywanych w Archiwum Głównym Akt  Dawnych w Archiwum Skarbu Koronnego IV (Fot. 9, Fot. 10, Fot. 11, Fot. 12) oraz jednego  odcisku, który znajduje się w Kolekcji Zofii Piłsudskiej w AGAD, na dokumencie z 1514 roku33 (Fot. 6). Henryk Seroka wiąże sporządzenie tej pieczęci z nadaniem prawa  magdeburskiego Solcowi przez Zygmunta I w 1530 roku34. Ta ostatnia informacja nie  może być poprawna, skoro pieczęci tej użyto już w 1514 roku. 

Pieczęć młodsza, wykonana w XVIII wieku (być może w 1703 roku), jest owalna,  o wymiarach ok. 37×33 mm, z legendą otokową ANNO 703 WANDA KROLOWNA. W polu  pieczęci znajduje się niemal identyczne wyobrażenie, co w pieczęci starszej. Pieczęć ta  odciśnięta została na kilku dokumentach z XVIII wieku, przechowywanych w Muzeum  Narodowym w Krakowie (Fot. 5), na dwóch dokumentach z lat 1777 i 1789  przechowywanych w Muzeum Narodowym w Warszawie (Fot. 13) oraz na dokumencie  z 1777 roku, który znajduje się w Kolekcji Zofii Piłsudskiej w AGAD (Fot. 7)35. Małgorzata  Szot-Wróblewska znalazła także odcisk tej pieczęci w AGAD w materiałach Komisji  Rządowej Spraw Wewnętrznych (Fot. 8). Na odcisku tym widać, że data roczna na  legendzie pieczęci brzmi 1703, nie 703, jak widział to Henryk Seroka36. 

33 Henryk Seroka podaje rok 1573, jest to prawdopodobnie błędne odczytanie cyfry „1” jako „7”. Jak  podaje Małgorzata Szot-Wróblewska, zamieszczając fotografię dokumentu, jest to pokwitowanie  opłacenia szosu i czopowego za lata 1513 i 1514. 

34 Henryk Seroka, Herby miast małopolskich do końca XVIII wieku, Warszawa 2002, s. 124 35 Henryk Seroka, op. cit. 

36 Małgorzata Szot-Wróblewska, op. cit., s. 39

13 

37 MNK, Zbiór Wittyga, 565/25 lit. c-t

14 

 

38 MNK, Zbiór Wittyga, 565/25 lit.

39 AGAD, Kolekcja Zofii Piłsudskiej, sygn. 1/372/0/0/618 40 AGAD, Kolekcja Zofii Piłsudskiej, sygn. 1/372/0/0/619 41 AGAD, Komisja Rządowa Spraw Wewnętrznych, sygn. 3010

15 

43 AGAD, Archiwum Skarbu Koronnego IV, ks. 16, k. 422 

44 AGAD, Archiwum Skarbu Koronnego IV, ks. 16, k. 354 

45 AGAD, Archiwum Skarbu Koronnego IV, ks. 16, k. 534 

46 MNW, dokument numer 49769

16 

Znana jest także pieczęć wójtowska Solca, datowana na XVII wiek, przyłożona na  wyciągu z akt wójtowskich miasta z 1647 roku. Pieczęć jest okrągła, o średnicy ok. 33 mm  z nieczytelną legendą. W polu pieczęci również znajduje się tronująca postać, ale  wyobrażona z profilu (Fot. 14)47. Pieczęcie wójtowskie często zawierały odmienione  wizerunki godeł z pieczęci miejskich. Symbole najczęściej bywały uszczerbione  (umniejszone), ale w tym przypadku najwyraźniej zmieniono jedynie sposób ujęcia godła. 

Symbolika Solca nie została zapomniana po rozbiorach Polski. Interesującą  informację na ten temat odnalazła Małgorzata Szot-Wróblewska w Gazecie Warszawskiej z 1812 roku. W zamieszczonej tam relacji dotyczącej obchodów urodzin i imienin  Napoleona Bonaparte znajduje się opis dekoracji przygotowanej w mieście na tę  okoliczność. Jednym z jej elementów był wizerunek miasta z herbem Wandy49. 

O ciągłości pamięci na temat historycznej symboliki miasta po upadku I  Rzeczpospolitej świadczy projekt herbu Solca sporządzony w 1847 roku przez Teodora  Chrząńskiego na potrzeby Heroldii Królestwa Polskiego. Projekt ten wyraźnie nawiązywał  do staropolskich pieczęci miasta, ale w sposób istotny modyfikował godło herbowe.  Postać wyobrażona na projekcie w przeciwieństwie do tej z pieczęci miejskich, była  usadowiona na wprost, odziana w płaszcz i trzymała oprócz berła z lilią także jabłko  królewskie. Pole herbu miało być czerwone, szata biała, płaszcz purpurowy, tron, pas,  berło i korona złote, jabłko królewskie niebieskie ze złotym krzyżykiem50. 

47 Henryk Seroka, op. cit. 

48 AP Lublin Trybunał Koronny 1039 sygn. 35/16/0/9.9/1611, k. 2 

49 Małgorzata Szot-Wróblewska, op. cit., s. 40 

50 MNK, Zbiór rękopisów po Marianie Gumowskim, sygn. 1491

17 

Ksiądz Jan Wiśniewski w Dekanacie iłżeckim, w informacjach uzupełniających odnotował o herbie Solca: Dawny herb miasta: Królewna Wanda51. 

Istotne dla współczesnej heraldyki Solca hipotezy opublikował w 1960 roku  Marian Gumowski w swojej pracy Najstarsze pieczęcie miast polskich. Gumowski  twierdził, że starsza pieczęć miejska Solca pochodzi z XIV wieku, a więc z okresu lokacji  miasta. Według autora, postacią wyobrażoną na pieczęci miał być Kazimierz Wielki52.  Hipoteza ta została następnie przyjęta przez autorów ilustracji herbów miejskich  w pomnikowym dziele Miasta polskie w tysiącleciu. Konsultację naukową herbów do tego  dzieła prowadzili Marian Gumowski, Zygmunt Wdowiszewski i Marian Haisig. Ogólny  układ postaci nawiązywał wyraźnie do projektu z 1847 roku, ale król zyskał brodę.  W stosunku do projektu z 1847 roku zmieniono niektóre barwy herbu. Pole stało się  błękitne, szaty króla w całości białe53. 

51 Ksiądz Jan Wiśniewski, Dekanat iłżecki, Uzupełnienia, Radom 1909-11, s. 290 

52 Marian Gumowski, Najstarsze pieczęcie miast Polski, Toruń 1960, s. 203 

53 Red. Mateusz Siuchniński, Miasta polskie w tysiącleciu, t. 1, Wrocław, 1965, tabl. XXXIII

18 

W nowym opracowaniu plastycznym, herb z Miast polskich w tysiącleciu używany  był, zapewne od lat 90 XX wieku i chyba nieoficjalnie, przez gminę Solec nad Wisłą. 

 

Gmina Solec nad Wisłą przynajmniej od 2009 roku próbowała uporządkować  kwestię herbu i innych gminnych symboli. W 2009 roku władze Miasta i Gminy  przedłożyły do zaopiniowania w Komisji Heraldycznej herb w używanej aktualnie  postaci. Komisja Heraldyczna wskazała, że projekt powinien nawiązywać do wyobrażenia  ze staropolskich pieczęci miejskich, które różniło się kilkoma istotnymi szczegółami od  proponowanych przez projektodawców, o czym napisano wyżej. Komisja Heraldyczna  zasygnalizowała także, że wyjaśnienia wymaga płeć postaci w herbie Solca. W kolejnym  wniosku, z 2014 roku, do którego uzasadnienie merytoryczne sporządził dr Gerard  Kucharski z Poznania, postać w herbie uzyskała ogólny układ ciała jak na pieczęciach  miejskich. Również i ten wniosek Komisja zaopiniowała negatywnie, wskazując, że postać  powinna mieć, jak na pieczęciach, wyeksponowane atrybuty takie jak korona, berło  i siedzisko. W kolejnym wniosku, z tego samego roku, uwzględniono uwagi Komisji.  Opinia ponownie była jednak negatywna. Tym razem zwrócono uwagę, że postać na  pieczęciach, w przeciwieństwie do tej z projektu herbu, nie trzymała w jednym ręku  jabłka królewskiego. W kolejnym wniosku, z roku 2016, usunięto jabłko, a także zarost  

54 Władysław Kubik, Dzieje Solca (Kalendarium) [w:] Ziemia lipska. Gminy i osady wiejskie tom II, Lipsko  2006, s. 281

19 

postaci z projektu herbu. Opinia Komisji Heraldycznej ponownie była negatywna. Komisja  przypomniała uwagę z 2009 roku, że ustalenia wymaga płeć postaci, informując przy tym,  że byłaby skłonna zaakceptować postać kobiety. Komisja stwierdziła ponadto, że zawodzi  realizacja plastyczna projektu i zasugerowała także, że postać powinna trzymać berło w  prawym ręku55. 

Kwestia płci i tożsamości postaci na pieczęciach Solca 

Jak wspomniano w poprzedniej sekcji jako pierwszy jednoznacznie zidentyfikował  postać z pieczęci Solca Marian Gumowski w 1960 roku. Stwierdził on, że postacią tą jest  nadawca praw miejskich – król Kazimierz Wielki. Tymczasem nowsze ustalenia w tej  materii nakazują raczej widzieć w postaci z pieczęci Solca kobietę – królową. 

Jak wspomniano wcześniej, jeszcze przed rozbiorami i jakiś czas po nich, jako  symbol Solca postrzegana była kobieta – legendarna królowa Wanda. Świadczy o tym  legenda otokowa młodszej pieczęci, która brzmiała ANNO 1703 WANDA KROLOWNA,  informacja z Kuriera warszawskiego o wizerunku miasta Solca z herbem Wandy oraz  zapiska księdza Jana Wiśniewskiego w Uzupełnieniach do Dekanatu iłżeckiego: dawny  herb miasta: Królewna Wanda. Zwrócił na to uwagę Henryk Seroka, stwierdzając, że  identyfikacja postaci z pieczęci z królową musiała wypływać ze sposobu jej  przedstawienia, innego niż na pieczęciach majestatycznych królów Polski. 

Wątpliwości, że na pieczęciach Solca widniała kobieta nie miał Kazimierz  Głowacki. W swojej pracy z 2001 roku zaproponował on też jako pierwszy nową  identyfikację postaci. Według niego, na pieczęci wyobrażono Najświętszą Maryję Pannę,  patronkę soleckiego kościoła parafialnego. Trzymane przez nią berło miało być wedle  Głowackiego lilią, czyli jednym z maryjnych atrybutów. Głowacki dopatrzył się na  pieczęciach także modlitewnika w drugiej dłoni postaci56.  

55 Kopie cyfrowe korespondencji z Komisją Heraldyczną w posiadaniu autorów 

56 Kazimierz Głowacki, Heraldyka historycznych miast regionu sandomiersko-kieleckiego XIII-XVIII wiek,  Kielce 2001, s. 185-186

20 

Dużą część swojej publikacji z 2011 roku poświęciła identyfikacji postaci na  pieczęci Solca Małgorzata Szot-Wróblewska. Odnotowała ona wspominane wcześniej  przekazy na temat królowej Wandy. Co ważniejsze, dokonała ponadto analizy wizualnej  przytaczanych w poprzedniej sekcji odcisków pieczęci miejskich Solca. Jak pisze  Małgorzata Szot-Wróblewska, postać na pieczęciach ma wyraźnie zaznaczone kobiece  kształty, podkreślane przez ściśle dopasowany strój. Zaznaczony jest biust postaci, wąskie  ramiona, wcięcie w talii i smukła kibić. Widać zaznaczone na sukni fałdy, opadające  pionowo, wskazujące na suknię damską, a nie strój męski. Istotny jest też brak w dłoni  postaci jabłka królewskiego. Również sposób posadowienia postaci – z kolanami w bok,  wskazuje na kobietę. Nie widać też bujnej fryzury Kazimierza Wielkiego, a już na pewno  brody, ale raczej ściśle upięte czy osłonięte włosy, zakrywające uszy57. 

Małgorzata Szot-Wróblewska przytacza także w swojej pracy argumenty, zgodnie  z którymi postać na pieczęci może być identyfikowana z królową Adelajdą heską, drugą  małżonką Kazimierza Wielkiego. Ślub Kazimierza i Adelajdy odbył się 29 września 1341  roku, a królowa uposażona została m.in. dochodami z Solca. Jak zauważa autorka,  chronologicznie zbliżone do nadania Adelajdzie dochodów z Solca było także wyniesienie  wsi Solec do rangi miasta. Autorka stawia wręcz hipotezę, że Solec otrzymał prawa  miejskie dokładnie w roku ślubu Kazimierza i Adelajdy, o czym wspominano wcześniej58.  

57 Małgorzata Szot-Wróblewska, op. cit., s. 35-36 

58 Małgorzata Szot-Wróblewska, op. cit., s. 36-49

21 

Kilkuletnie starania Małgorzaty Szot-Wróblewskiej, która korespondowała między  innymi z prof. Zenonem Piechem i prof. Henrykiem Seroką, członkiem Komisji  Heraldycznej, wpłynęły być może na ostateczne zajęcie przez Komisję Heraldyczną  stanowiska w sprawie płci postaci na pieczęciach Solca w 2016 roku (w opinii  wcześniejszej, z roku 2009, Komisja sygnalizowała tylko potrzebę wyjaśnienia płci  postaci na pieczęciach). 

Autorzy tych słów nie zajmą stanowiska w kwestii tożsamości osoby  przedstawionej na pieczęciach Solca. Takiego stanowiska nie zajęła bowiem nawet  Komisja Heraldyczna, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że skłonna jest  zaakceptować wizerunek kobiety. 

Herb Miasta i Gminy Solec nad Wisłą 

Jak wynika z korespondencji z Komisją Heraldyczną przy MSWiA dotyczącą  dotychczas przedkładanych projektów herbu Miasta i Gminy Solec nad Wisłą, projekt  herbu powinien spełniać następujące postulaty: 

1. Powinien charakteryzować się właściwym ujęciem plastycznym, 2. Postać widniejąca w herbie powinna być płci żeńskiej, 
2. Postać powinna trzymać berło w prawej ręce. 

Zdaniem piszących te słowa, postulat numer 1 oznacza nie tylko konieczność  zachowania pewnego zadowalającego poziomu sztuki plastycznej, ale także konkretne  odwzorowanie przedstawienia napieczętnego, z zachowaniem jego cech  charakterystycznych. Należą tutaj w szczególności wyolbrzymione atrybuty postaci  wyobrażonej na pieczęci – berło oraz korona. Należy tutaj zachować równowagę między  ich wyolbrzymieniem a pewnym stopniem realizmu, gdzie zbyt wielkie berło i korona  będą dla odbiorcy rażące. Piszący te słowa sądzą, że owe atrybuty powinny być w istocie  większe niż realne korona i berło w proporcji do ludzkiego ciała, ale jednak nieco mniejsze  niż na pieczęci. Projektujący ponadto dostrzegają na pieczęci, że postać ubrana jest w dość  prostą, dopasowaną szatę, nie widać tutaj w szczególności płaszcza królewskiego. Wydaje  się, że może być to ubiór typu cottehardie, używany w XIV wieku zarówno przez kobiety  jak i mężczyzn i charakteryzujący się dopasowaniem do sylwetki i zapinaniem na guziczki.

22 

Ponieważ na pieczęci nie są widoczne szczegóły ubioru, dopuszczono pewną  dowolność w ich wyobrażeniu. W szczególności uwzględniono tutaj preferencje  mieszkańców i władz miasta i gminy, którzy wskazali konkretny zestaw szczegółów  stroju do uwzględnienia w projekcie: m.in. lekkie poszerzenie rękawów, wyobrażenie  guzików i liczba fałd na sukni. Mieszkańcy w porozumieniu z władzami Miasta i Gminy  mieli także wpływ na ostateczną formę rysów twarzy królowej. Na pieczęci widać  ponadto wyraźnie, że postać ma włosy upięte, a nie rozpuszczone, co także uwzględniono  w projekcie. 

Piszący te słowa muszą zgodzić się z postulatem numer 2, zwłaszcza po zapoznaniu  się z argumentacją i analizą postaci wyobrażonej na pieczęciach staropolskich Solca,  przedstawionymi przez Małgorzatę Szot-Wróblewską. Istotne jest tutaj także, że  w obecnej swojej postaci herb Solca nad Wisłą wywodzi się bezpośrednio z projektu  stworzonego w 1847 roku na potrzeby carskiej heroldii. 

Wydaje się, że jedynym sposobem spełnienia postulatu 3, bez znaczącego  zmieniania układu godła, jest wykonanie rysunku w odbiciu lustrzanym. W ten sposób  postać będzie trzymała berło w prawej ręce i jednocześnie zachowane zostanie ułożenie  ciała i rąk z oryginału. W przeciwnym wypadku postać musiałaby być posadowiona tyłem  lub mieć skrzyżowane ręce. 

59 Projekt: Carol Lipińska, producent strojów historycznych

23 

Projekt powstały zgodnie z powyższym tokiem rozumowania przesłany został do  zaopiniowania w Komisji Heraldycznej w 2021 roku. 

2 września 2022 roku odbyły się konsultacje z Komisją Heraldyczną, gdzie  zgłoszono szereg uwag do szczegółów graficznych projektu: 

1. Wycofano się z uwagi dotyczącej trzymania berła w prawej ręce, przywrócono zatem  kierunek godła znany z pieczęci 
2. Zasugerowano, aby tron, na którym siedzi królowa miał formę tronu skrzyniowego  z gotycką płyciną 
3. Zalecono ponowne przepracowanie układu fałd na szacie królowej, wynikającego  z pozycji siedzącej 
4. Zasugerowano usunięcie wizerunku guzików na szacie oraz zwężenie rękawów 5. Zasugerowano korektę sposobu trzymania berła, tak aby uwidocznić mniejszą część  palców, za to większą część berła 
5. Zasugerowano, aby zwieńczenie berła miało formę bliższą lilii heraldycznej 7. Zasugerowano, aby korona miała na środkowym kwiatonie trzy oddzielne elementy,  zaś na bocznych – jeden 

Uwagi Komisji Heraldycznej zostały w przeważającej większości uwzględnione.  Zmieniono formę tronu, ale zdecydowano się, aby podłokietniki miały możliwie  najprostszą formę, aby nie odchodzić całkowicie od wyobrażenia napieczętnego. Tworząc  nowy układ fałd na szacie królowej zwrócono uwagę na obecne w heraldyce wyobrażenia  siedzących kobiet w sukniach, szczególnie w herbach samorządowych wyobrażających  Rawicza, na przykład w herbie gminy Tomaszów Mazowiecki. Zmieniono wygląd  środkowego kwiatonu na składający się z trzech oddzielnych elementów, jednakże 

24 

pozostawiono po dwa elementy na bocznych kwiatonach. Elementy te są bowiem obecne  na najstarszej pieczęci (Fot. 21), inaczej niż na pieczęci młodszej. Tymczasem intencją  Projektujących jest odwzorowanie pieczęci starszej. Dotyczy to także szczegółów  zwieńczenia berła, w tym wywinięcia bocznych płatków lilii oraz kształtu płatka  środkowego, który przypomina nieco grot. 

25 

Kolejne uwagi do nowego projektu przekazała Komisja Heraldyczna pismem z dnia  5 czerwca 2024 r. Zalecono w nim wierniejsze odwzorowanie tronu z pieczęci, podparcie  wizerunku trzech pereł w koronie królowej, ukrycie stóp królowej pod szatą oraz  zaopatrzenie tronu w podnóżek. 

Aktualnie załączony projekt realizuje te zalecenia, choć projektujący zgłaszają wątpliwości czy tron wyobrażony na pieczęci to faktycznie tron skrzyniowy, jak  sugerowała Komisja w 2022 roku, czy może raczej ozdobne krzesło, które powinno być  jednak ażurowe. 

Odnosząc się do kwestii barw soleckiego herbu, znane są dwie historyczne  propozycje. Pierwsza z roku 1847 ma pole czerwone, płaszcz purpurowy, szatę białą,  berło, koronę i tron złote, jabłko błękitne ze złotym krzyżykiem. Druga, z roku 1965, ma  pole błękitne, szatę srebrną, tron, koronę, jabłko i berło złote. Wydaje się, że dopuszczalne  jest zachowanie barw z roku 1965. Barwy te są w użyciu także w obecnym herbie, co nie  jest bez znaczenia z punktu widzenia miejscowego społeczeństwa, które będzie musiało  pogodzić się ze zmianą dobrze sobie znanego herbu. Błękitnemu polu herbu można nadać  dodatkowe znaczenie symboliczne jako nawiązanie do położenia miasta nad rzeką Wisłą.  Błękitne pole herbu może też przypominać o pierwotnych właścicielach miasta – zakonie  bożogrobców z Miechowa. Pola błękitne, czyli w barwie sfery niebieskiej, mają bowiem  często herby miejscowości należących dawniej do instytucji kościelnych. Wreszcie błękit  jest barwą maryjną, może zatem stanowić nawiązanie do wezwania miejscowego kościoła  parafialnego.

26 

Ponadto, barwy zastosowane w herbie według różnych autorów mają swoje  własne znaczenie symboliczne60: 

ZŁOTO: delikatność, życzliwość, otucha, wzniosłość, szlachetność, rozum,  poważanie, cnota, wielkość, moc, wiara, bogactwo, kierowanie, wiedza, szlachetność,  szczodrość, dzielność, waleczność, wytrwałość, wierność, sprawiedliwość, łagodność,  miłosierdzie, wzniosłość ducha.  

SREBRO: pokora, uczciwość, niewinność, czystość, bogactwo, mądrość,  nieskazitelność, radość, przyjaźń, sprawiedliwość, bezstronność, czystość, pogoda, spokój  ducha, szlachectwo, prostota ducha, pilność, szczerość.  

BŁĘKIT: piękno, wzniosłość, pochwała, prawość, wierność, stałość, czujność,  patriotyzm, zwycięstwo, sława, miłość niebiańska, pobożność, świętość, praworządność,  czystość, niewinność, natchnienie, zaufanie, chwała, powab, łagodność, słodycz.  Niezależnie od tego znaczenie mają też niektóre kombinacje kolorów. Niebieska ze złotą  oznaczają radość. 

Reasumując, proponuje się następujący opis herbu Miasta i Gminy Solec nad Wisłą: 

W polu błękitnym, na tronie złotym, królowa w sukni srebrnej z kolanami w lewo,  z upiętymi włosami, w wysokiej koronie złotej, trzymająca w wyciągniętej lewicy wsparte na  tronie berło zwieńczone lilią złote, prawicę wspierająca na biodrze. 

Dopuszcza się, na potrzeby poligrafii i grafiki komputerowej, wyrażanie tynktury  srebrnej przez kolor biały, złotej przez kolor żółty. Jednakże wszędzie tam, gdzie jest to  technicznie możliwe bez uzyskania barw wizualnie odbiegających od srebra, należy  używać barwy srebrnej i złotej. W szczególności przy wyjątkowo uroczystych realizacjach  herbu, np. na sztandarze (wówczas do wykonania godeł herbu należy użyć nici srebrnej  i złotej), albo ozdobnych futerałach (srebrna i złota farba). Rozważyć można też użycie  srebrnej i złotej farby na tabliczkach z nazwami ulic, lub tablicy z herbem na fasadzie  Urzędu Miejskiego. 

Flaga Miasta i Gminy Solec nad Wisłą 

Proponuje się, aby flagę Miasta i Gminy Solec nad Wisłą stanowił płat prostokątny,  o proporcjach 5:8 (wysokość do długości), błękitny, z umieszczonym centralnie godłem  

60 P. Dudziński, Alfabet heraldyczny, Warszawa 1997, s. 40-42

27 

herbu miasta i gminy wysokości 9/10 wysokości flagi (flaga heraldyczna). Układ taki  pozwoli na należytą ekspozycję dość skomplikowanego godła herbowego. 

Banner Miasta i Gminy Solec nad Wisłą 

Banner Miasta i Gminy Solec nad Wisłą jest pionowym odwzorowaniem flagi na  prostokątnym płacie o proporcjach 4:1 (wysokość do szerokości), błękitnym,  z godłem herbu Miasta i Gminy szerokości 9/10 szerokości bannera, umieszczonym w taki  sposób, że jego pozioma oś symetrii leży w odległości 1/3 wysokości płata od jego górnej  krawędzi. 

Flaga stolikowa Miasta i Gminy Solec nad Wisłą 

Flaga stolikowa Miasta i Gminy Solec nad Wisłą jest pionowym odwzorowaniem  flagi na prostokątnym płacie o proporcjach 2:1 (wysokość do szerokości) przeznaczonym  do zawieszania na poprzeczce mocowanej do stojaka. Płat jest błękitny, z umieszczonym  centralnie godłem herbu Miasta i Gminy szerokości 9/10 szerokości flagi. 

Pieczęcie Miasta i Gminy Solec nad Wisłą 

Pieczęcie Miasta i Gminy Solec nad Wisłą zaprojektowano w trzech wariantach:  pieczęć ogólna, pieczęć Rady Miejskiej i pieczęć Burmistrza. We wszystkich przypadkach  pieczęcie są okrągłe, o średnicy 36 mm, z godłem herbu Miasta i Gminy Solec nad Wisłą w części centralnej, oddzielonym linią perełkową od otoku z majuskułową legendą  w postaci odpowiednio: + MIASTO I GMINA SOLEC NAD WISŁĄ, + RADA MIEJSKA 

W SOLCU NAD WISŁĄ, + BURMISTRZ MIASTA I GMINY SOLEC NAD WISŁĄ. Symbol + oznacza krzyż inicjalny w formie jakby rozdartego krzyżyka kawalerskiego, który  widoczny jest na starszej pieczęci Solca. 

Sztandar Miasta i Gminy Solec nad Wisłą 

Proponowany sztandar Miasta i Gminy Solec nad Wisłą to kwadratowy,  dwustronny płat, obszyty z czterech boków złotą frędzlą. Czwarty bok przymocowany  będzie do drzewca za pomocą koluszków umocowanych na szpili. Strona prawa sztandaru  jest czerwona z godłem Polski w części centralnej. Umieszczenie tutaj jedynie godła  państwowego zapewni mu należytą ekspozycję i dostojeństwo. Strona lewa sztandaru jest  błękitna, z godłem herbu Miasta i Gminy w części centralnej. Godło okalają dwa srebrne,  majuskułowe, półkoliste napisy: od góry MIASTO I GMINA SOLEC NAD WISŁĄ, od dołu  A.D. 2025 (rok fundacji sztandaru), rozdzielone ornamentem w postaci srebrnego 

28 

stylizowanego kwiatu. W narożnikach umieszczono zwrócone koroną do wewnątrz złote  monogramy Kazimierza Wielkiego, czyli ukoronowane inicjały „K”, na pamiątkę nadawcy  prawa miejskiego dla Solca. Drzewce sztandaru zwieńczone jest tulejką, na którą  nasadzona głowica z metalu w barwie złocistej, w formie nawiązującej do zwieńczenia  berła królowej w herbie miasta i gminy, które dodatkowo ujęto w ażurowy grot. Do tulejki  przywiązana jest szarfa błękitna, zakończona frędzlą złotą. 

Jeśli nie widzicie poniżej pliku pdf, możecie całe uzasadnienie w oryginale pobrać tutaj: TUTAJ

 

Uzasadnienie heraldyczno-historyczne projektów symboli gminy Solec nad Wisłą popr 2