Oszustka –
jak cień lecz udaje światło.
Uśmiecha się,
to tylko gra mięśni,
a słowa to układanka dźwięków bez znaczenia.
Mówi o rzeczach małych,
które nagle wydają się wielkie.
Odpowiada na pytania, których nikt nie zadał,
szuka w spojrzeniach słabych punktów,
by móc się osiedlić.
Szuka osób słabych,
by móc w nie uderzyć
Oszustka nie nosi masek,
jej twarz to twarz prawdziwa,
tylko każdemu inną pokazuje.
Ona nie kłamie, ona odmienia prawdę,
mówi szczegóły, które łatwo przegapić.
Podchodzi blisko,
przytula twoje wątpliwości,
zanim zdążysz powiedzieć „nie”.
Oszustka wie,
że to nie ona winna –
tylko ci, co jej uwierzyli.
Niby zwykła twarz
aksamitny blask
w spojrzeniu fałsz cicho lśni
mami obietnicami
tka w zasłon cieniu
zatruty kwiat w najczystszym jarze
Nie ufać jej – ciężko tak
za rogiem czai się licho
prawda w kłamstwach wije znak
Bądź pierwszy, który skomentuje ten wpis