9 października 1672 r. w bitwie pod Kormanicami wojska polskie pod wodzą o. Krystyna Szykowskiego z Przemyśla pokonały Tatarów. W tym roku mija 351 rocznica tej bitwy.
Kim był Krystyn Szykowski i co go wiąże z Solcem nad Wisłą?
Urodził się w 1642 r., a 13 stycznia 1663 r. wstąpił do zakonu we Lwowie, gdzie odbył nowicjat. Sześć lat później przyjął święcenia kapłańskie w Przemyślu. Tutaj dwukrotnie w 1672 oraz 1678 r. był gwardianem zakonu.
Biograf prowincji zakonnej o. Stanisław Kleczewski oraz autor monografii Przemyśla Leopold Hausner, wśród cech charakteru o. Krystyna Szykowskiego wymienili: odwagę, waleczność, patriotyzm, umiejętność dowodzenia, czyli atrybuty, które prezentował sposobiąc się do stanu rycerskiego zanim jeszcze został zakonnikiem. Walory jego osobowości spowodowały, że przemyślanie zwrócili się do niego z apelem o zorganizowanie obrony i ratowanie miasta z opresji.
O. Szykowski zwerbował ochotników, sformował oddziały konne i piesze, wyznaczył dowódców. Zebrane siły były mizerne, źle uzbrojone, nie wprawione w walce, dlatego też dwukrotnie w przemyskiej katedrze i na rynku miasta w płomiennej mowie dodawał otuchy, zagrzewał do męstwa i wiary w zwycięstwo. Na koniec wydał stosowne rozkazy, a zmobilizowane miasto oczekiwało walki.
Tatarzy jednak nie kwapili się do ataku. W tej sytuacji o. Szykowski podjął odważną, choć ryzykowną decyzję. Po otrzymaniu wiadomości, że trzy tatarskie zagony wyczerpane grabieżą, wraz ze zdobytym łupem i jeńcami zaległy na polach między Kormanicami, Pnikutem i Podstolicami, postanowił wyjść za mury i zaskoczyć wroga.
Obóz tatarski pogrążony w śnie został otoczony przez oddziały o. Krystyna. Nocną ciszę przerywały jedynie jęki jeńców i parskanie koni. Gdzieniegdzie tliły się głownie dogasających ognisk i coraz bardziej gęstniał mrok. O północy nastąpił atak. Wyrwani ze snu Tatarzy stawiali słaby opór. Zwycięstwo było kompletne.
Na pobojowisku leżały na wpół odziane ciała Tatarów, porzucony oręż, strzępy zdeptanych namiotów i odzieży. Straty własne były minimalne. Odzyskano znaczne łupy i uwolniono jasyr. 9 października radośni zwycięscy weszli do miasta.
Jeszcze nie przebrzmiały owacje, a już rozległy się słowa krytyki. Zaczęto zazdrościć zakonnikowi rozgłosu i zasłużonej sławy. Niektórzy postawili mu zarzut, że wyprowadzając oddziały poza mury miasta naraził zdrowie i życie ludzi. Musiały mocno boleć te nikczemne pomówienia skoro zakonnik zwrócił się do przełożonych o przeniesienie w inne miejsce. Tak też się stało. W 1684 r. pełnił funkcję gwardiana w Pińczowie, następnie na własne żądanie został przeniesiony do Solca nad Wisłą, gdzie ostatnie dni.
Pomnik o. Krystyna Szykowskiego znajduje się na Placu na Bramie od strony wschodniej kościoła OO. Reformatów.
Gratuluję wiedzy. Prosimy o więcej informacji związanych z historią naszego regionu, szególnie Solca.