Tytuł prasowy jest to „oznaczenie pewnego utworu o charakterze tekstowym zarówno w formie wydania papierowego jak i elektronicznego”
Tekst dla niektórych komentujących czytelników.
Tytuł prasowy, pełni funkcję odróżniającą, a także zapobiegającą wprowadzeniu konsumenta w błąd co do tożsamości osoby uprawnionej z prawa ochronnego, posługującej się w obrocie danym towarem/usługą bądź tytułem prasowym.
Prawo do tytułu prasowego przysługuje na podstawie art. 43 k.c. wydawcy będącemu zarówno osobą fizyczną jak i osobą prawną.
Tytułowi prasowemu przysługuje ochrona:
- Ochrona na podstawie przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1740 – dalej: k.c.) dot. dóbr osobistych.
Bezpośrednią kwalifikację tytułu prasowego do kategorii dóbr osobistych chronionych na podstawie przepisów k.c. przewidział Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 24 września 2008 r. sygn. akt. II CSK 126/08 OSNC-ZD 2009/2/58. Jest tak ze względu na możliwość rozpatrywania tytułu prasowego jako twórczości artystycznej znajdującej się w katalogu dóbr osobistych w art. 23 k.c.
- Ochrona na podstawie przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1996 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1062 – dalej: u.p.a.p.p.).
Wraz z uznaniem tytułu prasowego za utwór, pojawia się możliwość dochodzenia ochrony autorskich praw osobistych oraz majątkowych. Pierwsze, wobec ich niezbywalnego charakteru, przysługują jedynie twórcy i chronią jego osobistą więź z utworem (art. 16 u.p.a.p.p.). Drugie mają za zadanie ochronę interesów majątkowych uprawnionego, przy czym na podstawie art. 11 u.p.a.p.p. domniemywa się, że prawo do tytułu publikacji periodycznej przysługuje wydawcy, choć oczywiście jest to domniemanie możliwe do obalenia. W przypadku określenia tytułu prasowego jako utwór, ochrona istnieje już od momentu jego ustalenia.
- Ochrona na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1913 – dalej: u.z.n.k.).
Tytuł prasowy skutecznie może być traktowany jako „oznaczenie towaru” pojawiające się w tym przepisie, przy czym ochronie na gruncie u.z.n.k. podlegają tylko tytuły posiadające zdolność odróżniającą, czyli są jednolite, samoistne, łatwe do zapamiętania, oryginalne i swoiste w taki sposób, by pozwalały na odróżnienie tytułu jednego wydawcy od drugiego. Możliwe jest powoływanie się na klauzulę dobrych obyczajów zawartą w art. 3 u.z.n.k.
Bądź pierwszy, który skomentuje ten wpis