13 kwietnia obchodzimy Dzień Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej.
W tym roku jest to już 83. rocznica. Na przełomie kwietnia i maja 1940 r., decyzją Józefa Stalina, NKWD zamordowało około 22 tysięcy polskich obywateli, w tym ponad 6 tysięcy funkcjonariuszy Policji Państwowej. Mord przez lata był trzymany w tajemnicy przez władze radzieckie. Zbrodnia Katyńska jest dziś jawnie uznawana za ludobójstwo, zbrodnię wojenną i zbrodnię przeciwko ludzkości. Egzekucje były prowadzone w ścisłej tajemnicy – ofiary pochowano w masowych grobach m.in. w Katyniu i Miednoje.
Pamiętamy
Dzień Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej jest chwilą refleksji i zadumy. Przedstawiciele władz samorządowych, służb mundurowych oraz innych instytucji powiatu lipskiego uczcili go, składając wiązanki i zapalając znicze na cmentarzu parafialnym w Lipsku w miejscu pamięci przy Krzyżu Katyńskim.
Dbajmy o to aby pamięć o pomordowanych trwała jak najdłużej.
W wydarzeniu wzięli udział: Sławomir Śmieciuch – Starosta Lipski, Józef Sosnowski – Przewodniczący Rady Powiatu, Zbigniew Ostrach – Urzędujący Członek Zarządu Powiatu, Jacek Wielorański – Burmistrz Miasta i Gminy Lipsko, Kazimierz Czerwonka – przedstawiciel Urzędu Miasta i Gminy Lipsko, mł. insp. Witold Krawczyk – Komendant Powiatowy Policji w Lipsku, kpt. Krzysztof Węgorkiewicz – przedstawiciel Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w Lipsku, Tomasz Krzyczkowski – inspektor Związku Strzeleckiego, Krzysztof Furmanek – Komendant Hufca ZHP w Lipsku, Weronika Misiak – zastępca dowódcy JS nr 1005 im. Płk Dionizego Czachowskiego w Lipsku, Wojciech Dziółko – Przewodniczący Terenowej Komisji Koordynacyjnej NSZZ Solidarność w Lipsku.
Dzień Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej
80 lat temu świat dowiedział się o Zbrodni Katyńskiej. 13 kwietnia 1943 r. Niemcy okupujący terytoria ZSRR ogłosili informację o odkryciu w lesie pod Katyniem masowych grobów polskich oficerów. Do tego dnia los ok. 22 tys. obywateli polskich uwięzionych przez NKWD po wkroczeniu armii sowieckiej do Polski pozostawał nieznany.
13 kwietnia 1943 r. stało się jasne, że przedstawiciele elity II Rzeczypospolitej – żołnierze, policjanci, urzędnicy, profesorowie, artyści, lekarze, nauczyciele, prawnicy – zostali zamordowani. Ich śmierć wiosną 1940 r. była skutkiem decyzji podjętej 5 marca tego roku przez władze ZSRR. Polscy jeńcy osadzeni w obozach w Kozielsku, Ostaszkowie i Starobielsku oraz przetrzymywani w więzieniach NKWD mieli zostać rozstrzelani. Miejscami ich kaźni, oprócz lasu katyńskiego, były także Charków, Miednoje, Piatichatki, Bykownia i inne miejsca na terytorium Związku Sowieckiego. Zostali zabici strzałem w tył głowy i pochowani w masowych grobach, a prawda o ich losie miała nigdy nie wyjść na jaw.
Gdy odkryto groby katyńskie, Sowieci winą za śmierć polskich jeńców obarczyli Niemców. Kłamstwo katyńskie trwało pół wieku, stając się jednym z fundamentów zniewolonej po 1945 r., rządzonej przez komunistów pod sowieckim nadzorem, Polski Ludowej. Prawda o mordzie i jego sprawcach oraz pamięć o ofiarach jednak przetrwały i zwyciężyły. Walczyły o nie rodziny poległych, odważni i niezależni historycy, nauczyciele, wydawcy i autorzy podziemnych publikacji, opozycjoniści czasów PRL. Sowieci do zbrodni przyznali się dopiero w 1990 r. – pół wieku po jej popełnieniu.
W listopadzie 2007 r. Sejm przez aklamację podjął uchwałę, w której ustanowił 13 kwietnia Dniem Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej „w hołdzie ofiarom oraz dla uczczenia pamięci wszystkich wymordowanych przez NKWD na mocy decyzji naczelnych władz Związku Sowieckiego z 5 marca 1940 r.”
Bądź pierwszy, który skomentuje ten wpis