Cześć, jestem Ramzes z zalewu. Moja historia. Cz. 1

Czas czytania: 3 min.

Cześć, jestem Ramzes. Jestem psem. Psem, który miał zawsze ciężkie życie.

Moje życie nie było usłane różami, ani fiołkami, ani nawet stokrotkami…

Jestem wyżłem. Niemieckim. Jestem odważny i energiczny, lubię ludzi, jestem im posłuszny. Lubię też polować bo mam doskonały węch a w dodatku jestem zwinny, szybki, wytrzymały i świetnie pływam.

Jestem też pozytywnie nastawiony do innych psów.

Jak powiedziałem, nie miałem dobrego życia.

Mieszkałem w małym miasteczku, w powiecie, który zwie się Południową Bramą Mazowsza chociaż do Mazowsza powiatowi bardzo daleko. A co dopiero mówić o cywilizacji. Inny świat…

I w tym aspirującym powiecie zostałem wyhodowany i sprzedany.

W powiecie, w którym króluje znieczulica, ponieważ wszyscy się znają i wzajemnie się kryją.

W powiecie, gdzie prawie nikt nie pomaga psom. Nawet porzuconym.

Nowi właściciele kupili mnie, jednak mnie nie chcieli. Wiedziałem to juz od razu.

Miałem byc psem do „pokazywania się”. Na polowania.  A jak niepotrzebny, to odstawiony w kąt. Zapomniany. Jak niepotrzebna maskotka.

Wiecie, że nowi właściciele zrobili sobie ze mną zdjęcie na kanapie. Opublikowali je nawet. Jedno zdjęcie!

A potem ta Pani powiedziała, że nie chce mnie tutaj. Źe nie jestem im potrzebny.

Niestety nie pokochali mnie. Nie chcieli mnie w domu, zamieszkałem w jakiejś bazie przemysłowej.

Siedziałem sam, głodny, było mi zimno, nie miałem często wody.

Kleszcze i pchły mnie gryzły, nie miałem żadnej ochrony. Nie miałem też szczepień.

Dlatego opuszczałem często to miejsce szukając lepszego życia. Lepszego człowieka.

Nie były to bezpieczne podróże.

Czasem spotykałem miłych ludzi, którzy pogłaskali, dali coś zjeść. Mogłem się do nich połasić. Niektórzy nawet przytulili.

Czasem dobrzy ludzie przynosili mi jedzenie i wodę.

Nawet przez chwilę miła pani mnie wzięła do siebie gdy uciekłem. Myślałem, że już na stałe.

Niestety. Wróciłem do dawnego właściciela.

 

Mój hodowca mieszkający niedaleko również nie interesował się moim losem, mimo, że wiedział jak ciężko mi jest.

Panowie od polowań, co niby tak kochają zwierzęta, też widzieli. Byli obojętni. A niektórzy to policjanci.

I tak spędzałem dni, tygodnie, miesiące, lata.

Chciałem coś zjeść, napić się, przytulić.

Chciałem usłyszeć mile słowa, pobawić się z ludźmi. 

Chciałem nowego domu, ciepłego i przytulnego. Takiego, gdzie mnie raz na jakiś czas umyją.

Chciałem tylko miłości człowieka. Czy to za dużo?

Ale to już historia.

Nic nie trwa wiecznie.

Jestem teraz w lepszym świecie.

W kolejnej części opowiem Wam jedną historię. Przez 29 dni byłem szczęśliwy. Naprawdę prawdziwie szczęśliwy. 

Gdybym żył, powiedziałbym, że nie zapomnę tego do końca życia. Jednak…

Przeczytaj o Ramzesie:

Pies w zalewie.

Czy ktoś zamordował psa?

Część druga historii.