„Bogurodzica” – pierwotny hymn Polski i duchowa potęga narodu

Bogurodzica to najstarsza zachowana polska pieśń religijna, której powstanie przypisuje się XIII lub XIV wiekowi, choć pierwszy zapis pochodzi z początku XV wieku. Pieśń miała ogromne znaczenie dla Polaków, funkcjonując jako hymn religijny i nieoficjalny hymn narodowy, symbol jedności religijnej i patriotycznej.

Bogurodzica powstała w średniowieczu, prawdopodobnie na przełomie XIII i XIV wieku. Pierwszy znany zapis tekstu pochodzi z 1407 roku. Znacząca hipoteza głosi, że utwór został napisany przez duchownego czy spowiednika królowej Kingi, Boguchwała. Pieśń jest modlitwą skierowaną do Matki Boskiej, która pośredniczy w modlitwie do Jezusa Chrystusa, co może wskazywać wpływy tradycji cyrylsko – metodiańskiej.

Melodia Bogurodzicy mogła wywodzić się z popularnych wówczas zachodnich melodii rycerskich, wprowadzonych do Polski przez benedyktynów z klasztoru w Sankt Gallen.

Pieśń składa się z czternastu zwrotek, jednak dziś najczęściej śpiewa się tylko dwie pierwsze. Pierwsza zwrotka jest apelem do Matki Boskiej, a druga skierowana jest do Chrystusa przez pośrednictwo Jana Chrzciciela. Obie kończą się słowami „Kyrie elejson” (Panie zmiłuj się nad nami). Utwór ma formę modlitwy zbiorowej i wyraża prośby o łaskę, opiekę i błogosławieństwo.

Bogurodzica pełniła rolę hymnu koronacyjnego Jagiellonów i była śpiewana podczas ważnych uroczystości oraz bitew, m.in. pod Grunwaldem. Była symbolem religijno-patriotycznej jedności, łącząc wiarę z polską tożsamością narodową. Jako najstarszy polski tekst literacki i pieśń o charakterze religijnym, uosabia dawną duchowość i kulturę narodową. Do dziś jest obecna w liturgii katolickiej w Polsce i pozostaje symbolem kulturowej ciągłości oraz wspólnoty narodowej.

Bogurodzica jest wyrazem modlitwy i jedności Polaków, będąc zarówno hymnem religijnym, jak i patriotycznym, które przez wieki inspirowały i jednoczyły naród polski.​