Zmarła Magda Umer

Czas czytania: 3 min.

Magda Umer zmarła 12 grudnia 2025 r. w wieku 76 lat, pozostawiając po sobie wyjątkowy dorobek w polskiej poezji śpiewanej, teatrze i telewizji. Uchodziła za jedną z najbardziej subtelnych i rozpoznawalnych interpretatorek piosenki literackiej, a informację o jej śmierci przekazała rodzina w mediach społecznościowych.​

Przez kolejne grudnie maje
Każdy goni jak szalony
A za nami pozostaje
Sto okazji przegapionych
Ktoś wytyka nam, co chwilę
W mróz, czy upał, w zimie, w lecie
Szans niedostrzeżonych tyle
I ktoś rację ma, lecz przecież

Jeszcze w zielone gramy
Jeszcze nie umieramy

Małgorzata „Magda” Umer-Przeradzka urodziła się 9 października 1949 r. w Warszawie. Studiowała polonistykę, a na estradzie zadebiutowała pod koniec lat 60. w kabaretach studenckich, występując m.in. w klubie „Stodoła”.​

Przełomem był rok 1969, kiedy po sukcesie na Zimowej Giełdzie Piosenki została dopuszczona do konkursu „Debiuty” na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. Z czasem zbudowała pozycję ikony poezji śpiewanej, współpracując z najwybitniejszymi autorami i kompozytorami, w tym z Agnieszką Osiecką.​

Magda Umer była piosenkarką, dziennikarką, reżyserką, scenarzystką i aktorką, a także autorką własnych recitalowych programów, takich jak „Wszystko już było”, „Na strychu” czy „Cienie”. W Opolu zdobywała nagrody za interpretację piosenek literackich, umacniając status artystki „śpiewającej duszą”, jak określała ją Agnieszka Osiecka.​

Reżyserowała spektakle teatralne i telewizyjne recitale, przygotowywała programy muzyczne dla telewizji, a także występowała jako aktorka epizodyczna w filmach i serialach. Była też autorką i współautorką książek oraz wywiadów-rzek, w których rozmawiała z wybitnymi postaciami kultury.​

W świecie estrady Magda Umer uchodziła za „królową poezji śpiewanej”, co regularnie podkreślały media i środowisko muzyczne. Otrzymywała nagrody za całokształt twórczości i wkład w kulturę piosenki literackiej, a jej recitale były prezentowane na najważniejszych scenach w kraju.​

Była laureatką opolskiego festiwalu, a przez kilkadziesiąt lat pozostawała stałą obecnością na scenach teatralnych, kameralnych salach koncertowych i festiwalach piosenki artystycznej. Z biegiem lat stała się również mentorką dla młodszych wykonawców, pomagając im w interpretacji tekstu i budowaniu muzycznych spektakli.​

Do najbardziej rozpoznawalnych utworów w jej repertuarze należą m.in.:

• „Miłość w Portofino”.​

• „Jeśli myślisz (że ja cię nie kocham)” – wczesny przebój z końca lat 60./początku 70.​

• „Pogoda na szczęście”.​

• „Koncert jesienny na dwa świerszcze i wiatr w kominie”.​​

• „Walc Barbary” z filmu „Noce i dnie”.​

• „O niebieskim pachnącym groszku” i „Szkoda róż”.​

Na składankach typu „Złota Kolekcja” pojawiają się też takie nagrania jak „A jednak wrócił”, „I wciąż się na coś czeka”, „Wszystko dla twej miłości” czy „Pożegnania (Pamiętasz była jesień)”, które utrwaliły jej pozycję w historii polskiej piosenki.​

Magda Umer była kojarzona z delikatnym, niemal szeptanym sposobem śpiewania, który podkreślał znaczenie słowa i poetycki charakter repertuaru. Starannie dobierała teksty, sięgając po najwybitniejszych autorów, co czyniło z jej koncertów kameralne spektakle literacko-muzyczne.​

Jej śmierć zamyka pewną epokę polskiej poezji śpiewanej, ale nagrania, książki i rejestrowane recitale pozostaną ważną częścią kanonu polskiej kultury. Wspomnienia współpracowników i przyjaciół podkreślają nie tylko jej talent, lecz także dyskrecję, poczucie humoru i wielką wrażliwość na słowo.